در پیش بی دردان چرا ، فریاد بی حاصل کنم

گر شکوه ای دارم ز دل ، با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گل

در سینه جوشم همچو مل

من شمع رسوا نیستم ، تا گریه در محفل کنم

اول کنم اندیشه ای ، تا بر گزینم پیشه ای

آخر به یک پیمانه می ، اندیشه را باطل کنم

ز آنرو ستانم جام را ، آن مایه آرام را

تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوی او ، مستانه رفتم سوی او

تا چون غبار کوی او ، در کوی جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم ، چون آفتاب از پاکیم

خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

غرق تمنای توام ، موجی ز دریای توام

من نخل سر کش نیستم ، تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سرو سهی ، از دل ندارد آگهی

چند از غم دل چون رهی ، فریاد بی حاصل کنم