با صدايي بلند در ميان مردم فرياد بر آوردم ز خاموشي .

اما مثل اينكه همه كر و لالند .

فرياد مي زدم ، مردم .

اما افسوس كه در بيداري ، مردم .

افسوس كه جماعت هميشه خاموش مي شنيدند و خودخاموش بودند.

آهاي مردم ، ز تنهايي مردم .

يكنفر پيدا شود ، زبان گفتن در كام .

گوش شنيدن ، در سر .

آه، فريادهايم همه به گورستان خاموشيها مي رفتند .

زجه و صدايم را ، فريادهايم را .

انگار كه مردگان بهتر مي شنوند .

آه، سر بر آوردند از قبر خود يكي يكي .

ستار بود و باقر ، يونس بود و بهار، مصدق بود و اسعد سردار .

صادق بود و علي ، برادرم خسرو هم بود .

شنيدند و پاسخ گفتنند .

گفتنند ، كه مائيم ياراي ياري رساندن .

اما نيست اميدي به اين مردم