دشمن تان را بجویید و جنگتان را بر پا بکنید!
جنگی در راه اندیشه ها تان: و اگر اندیشه تان
از پا درآمد؛ باز راست کرداری شما می باید غریو
پیروزی بر دارد!

من که پا ندارم
با دستهای توست که راه می روم
من که چشم ندارم
با دل توست که می بینم
بسته کامم
با گلوی توست که نفس می کشم
در سکوت مطلق
تبسمم. خشک. بر لبان تو
تو خود منی
من تو
تکرار در خیشتن
اما بی فریاد نگاه تو
نگاهی که معنی می کند
برایم زندگی را
که هیچ نبوده و نیست
اما ما. بودن را
بازی می کنیم
و چه زشت.

بر هر ایرانی واقعی و با شرف واجب که هیچ گاه از
یاد نرود و فراموش نشود یک شعار هیشگی.
لعنت بر حکومت اسهالی ملا.

خدا پاشنه آشیل انسانهاست
دین اسب تروا
وآخرت حباب برخورد موج با صخره
و رند شاهانیند پیامبران
بر گرده خدا سوار
با پالانی از جنس مردم
و مقدس با اکسیر جهل.

وتو فیلسوف شعر نوین بودی
جادوگر کلمات بی جان
شعرت از جنس پرسش
نگاهت چرای چگونه کجای آفرینش
توبه کلمات جان دادی در دادگاه پرسش
اماهیچ نیافتی حکمی برای حقیقت
وما نیز چنین
آنگاه که بقدر گناهان بشر
انسانیت تقاص پس می دهد

و چه غربتی است اینجا

می جنگد افکارم با گذر ثانیه ها

بر می خیزد وسوسه دیدار

وایستاده است در مقابلم یک دیوار

می گفت سهراب آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاریست

می گویم من آدم اینجا بی رؤیاست

ودراین ظلمت بی رؤیایی

کوتاه ترین راه رسیدن به فناست

خوب می گفت اخوان

پادشاه فصل ها پائیز

عاشق برگ زرد رنگ پائیزم من

اما پائیز ایران

باران یاور همشیگی تن پیاده روهاست

عاشق بارانم من

اما نه اینجاایران

بوی پائیز وطنم در رگهایم جاری است

سرد سرد است اینجا

نه سری.سودایی

نه دلی.رؤیایی

کاش تا زنده ام

خواب خوش آزادی

در رؤیایم جاری شود همچو نیسم

در آن قصر شاهی

بر آن فر اهورایی

خجسته شد روز

آغاز گشت نوروز

سال نو بهار نو بر تمامی فارسی زبانان سراسر

دنیا شاد باد تمام اقوامی که این جشن ملی و روز

تولد دوباره طبیعت و زمین را جشن می گیرند وبر آن

در خانه خود نشسته ام ناگاه

مرگ آید و گویدم: ( ز جا برخیز

این جامه عاریت به دور افکن

وین باده جانگزا به کامت ریزا )

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم

می خندد و می کشد در آغوشم،

پیمانه ز دست مرگ می گیرم

می لرزم و با هراس می نوشم!

آن دور، در آن دیار هول انگیز

بی روح، فسرده، خفته در گورم

لب بر لب من نهاده کژدم ها

بازیچه مار و طعمه مورم

در ظلمت نیمه شب، که تنها مرگ

بنشسته به روی دخمه ها بیدار،

وامانده مار و مور و کژدم را

می کاود و زوزه می کشد کفتار...!

روزی دو به روی لاشه غوغا یی ست

آنگاه، سکوت می کند غوغا

روید ز نسیم مرگ خاری چند

پوشد رخ آن مغاک وحشت زا

سالی نگذشته استخوان من

در دامن گور خاک خواهد شد.

ای رهگذران وادی هستی!

از وحشت مرگ می زنم فریاد

بر سینه سرد گور باید خفت

هر لحظه به مار بوسه باید داد!

ای وای چه سرنوشت جانسوزی

این است حدیث تلخ ما، این است.

از گور چگونه رو گردانم ؟

من عاشق آفتاب تابانم

من روزی اگر به مرگ رو کردم

( از کرده خویشتن پشیمانم.)

من تشنه این هوای جان بخشم

دیوانه این بهار و پاییزم

تا مرگ نیامده است برخیزم

در دامن زندگی بیاویزم!

قاصدكها خبر آوردند كه شب رفتني است

رجعت روز بايستني است

خنده كردنند گلها

شادمان شد دلها

سر بر آورد آفتاب

رقص كردنند آفتاب گردونها چشم وا كردند از خواب

چنگ بنواخت نسيم

سر بداد آواز بلبل

مي ريخت پي يا پي شبنم بر لب گلها

پر مي كشيد از شادي دلها

كرم شب تابي گفت سخن با گلها

كور شد چشم من

شد روشن جان شما

من همي خواهم رفت

از ديار گل و نور

جاي ما شايد باشد در پس، فاصله دور

جاي ما آنجاست كه نيست

خبري از گل و نور

آنان كه مي دانند اين را باور مي كنند كه چيست . آنان كه مردم را مي بينند و درد

را مي شناسند مي دانند كه درد چيست. آنان كه فقط خود و اينان را مي بينند هيچ

وقت نه خود را مي شناسند و نه مردم را خواهند ديد و هيچ نمي دانند كه اين و آن

مفهوم چيست .

اين پست را تقديم مي كنم به كسي كه با نام حزب الهي براي من ناسزا و فحش

كامنت گذاشت و من مجبور شدم كه كامنتش را پاك كنم. در ادبيات ما توهين جايي

ندارد و چقدر خوب بود همه تحمل مخالف و منتقد را داشتند . من فقط برايش مي

نويسم كه از راه دور فقط ماچ و يك شاخه گل برايت فرستادم اين هم در جواب فحش

هايي كه برايم فرستاده بودي .

.ارابه زندگي است كه مي رود بر گرده سمند خيال.

آخر، خواهد مرد مهتاب

در غربت ظلماني شب

و آسمان را ترك خواهد گفت

ستاره ها ، خواهند شد يتيم

درديست غريب در دامن كيهان ، هر شب و روز

حس غريبي دارد ، آفتاب بيوه شده از ايام

ترك ديار مردگان زنده نما كردند

عاشقان ، هميشه زنده به عشق مهتاب

به راستي آيا بايد براي خروج از بحران و بن بست هجرت كرد و محلي كه متعلق به

قلب آدميست و هواي آنجاست كه فقط به سينه اش سازگار است را ترك نمود؟!

شايد واقعا خروج و هجرت دگرگوني و تغييرات لازم باشد شايد. اما ليك خوب اين را

مي دانم كه هجرت و گذر از بحران در ادوار تاريخ كار ساز و گره گشا بوده و لازم .  

هرچند ممكن است اين هجرت و خروج و تغييرات در درون و دگرگوني دروني را هم

شامل شود .

خداوندا تمام كساني كه جلاي وطن و ديار را نمودند نگاهبان باش .

خبر رسيد از باغبان

كه گل مرد

باغ پژمرد

بلبل بي پدر شد و آواز را خورد

بيد مجنون دگر زلف پريشان ننمود

شكوفه لبخند ز لبها بزدود

سبزه ها رخت سيه ،بر تن كردند

غوكان نواي شيون،از بر كردن

قدمي نيست بر تن باغ،از باغبان

شكوه اي نيست از زاغ،بر خانه مان

آينه، دق كرد شكست

سرو،قامت خم كرد،نشست

اينهمه،درد كه در باغ نمود   

خواب از چشم درختان،بربود

 گشت محزون آفتاب    

در نيامد در شب مهتاب

دگر،هرگز نبينم رويش

         تا ابد چشم به راهم سويش