در خانه خود نشسته ام ناگاه

مرگ آید و گویدم: ( ز جا برخیز

این جامه عاریت به دور افکن

وین باده جانگزا به کامت ریزا )

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم

می خندد و می کشد در آغوشم،

پیمانه ز دست مرگ می گیرم

می لرزم و با هراس می نوشم!

آن دور، در آن دیار هول انگیز

بی روح، فسرده، خفته در گورم

لب بر لب من نهاده کژدم ها

بازیچه مار و طعمه مورم

در ظلمت نیمه شب، که تنها مرگ

بنشسته به روی دخمه ها بیدار،

وامانده مار و مور و کژدم را

می کاود و زوزه می کشد کفتار...!

روزی دو به روی لاشه غوغا یی ست

آنگاه، سکوت می کند غوغا

روید ز نسیم مرگ خاری چند

پوشد رخ آن مغاک وحشت زا

سالی نگذشته استخوان من

در دامن گور خاک خواهد شد.

ای رهگذران وادی هستی!

از وحشت مرگ می زنم فریاد

بر سینه سرد گور باید خفت

هر لحظه به مار بوسه باید داد!

ای وای چه سرنوشت جانسوزی

این است حدیث تلخ ما، این است.

از گور چگونه رو گردانم ؟

من عاشق آفتاب تابانم

من روزی اگر به مرگ رو کردم

( از کرده خویشتن پشیمانم.)

من تشنه این هوای جان بخشم

دیوانه این بهار و پاییزم

تا مرگ نیامده است برخیزم

در دامن زندگی بیاویزم!

هان ، ای قاصدک. 

تو چه میدانی که دست باد به کجا می بردت .

قاصدک شادی تو .

قاصدک رقصانی تو .

قاصدک عاشق شیدایی تو .

قاصدک خبر داری از قصد ، باد .

قاصدک می دانی که رفت ز دست ، آن فریاد .

قاصدک لباس نو پوشیدی .

قاصدک از چه چنین شوریدی .

قاصدک بهار سبز است ، دل اطرافت زرد .

قاصدک ، تو دیدی کودک مکتب نرفته شد ، دوره گرد .

اینک ستاره ای نیست .

ره تاریک و راه گم .

ماه در سیاه چال شب اسیر است .

و تاریکی سلطان مطلق شده است .

ستاره ها یکی یکی لب فرو بستند .

راه دانان یکی یکی فرونشستند .

چشمها خیره به هم می نگرند .

کس نمی داند که آن نگاه از کیست .

هیچ کس نمی داند که سرانجام چیست .

امید سرابی بیش نبود .

پاها تهی از قدم، ساقه ای خشک بود .

دستها میخ شده بر صلیب ظلم .

کامها پر ز خون از ضربه جلاد .

دلها همه ویران و خراب .

کس نمی داند این جواب .

این چه رسمی است که ویران شده خواب .

ما هنوز هم غرق در خواب خودیم .

ما هنوز هم اسیر زندان تنیم .

در پیش بی دردان چرا ، فریاد بی حاصل کنم

گر شکوه ای دارم ز دل ، با یار صاحبدل کنم

در پرده سوزم همچو گل

در سینه جوشم همچو مل

من شمع رسوا نیستم ، تا گریه در محفل کنم

اول کنم اندیشه ای ، تا بر گزینم پیشه ای

آخر به یک پیمانه می ، اندیشه را باطل کنم

ز آنرو ستانم جام را ، آن مایه آرام را

تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم

از گل شنیدم بوی او ، مستانه رفتم سوی او

تا چون غبار کوی او ، در کوی جان منزل کنم

روشنگری افلاکیم ، چون آفتاب از پاکیم

خاکی نیم تا خویش را سرگرم آب و گل کنم

غرق تمنای توام ، موجی ز دریای توام

من نخل سر کش نیستم ، تا خانه در ساحل کنم

دانم که آن سرو سهی ، از دل ندارد آگهی

چند از غم دل چون رهی ، فریاد بی حاصل کنم