من ايرانيم آرمانم عدالت

خداراپرستم نه جهد وجهالت

به جرم تعقل شدم دربند ظلمت

به فريادم پريشان شداست احوال ملت

بلرزيدم پشت  ديوان مقتدر

فروريختم نقاب ساخته ز الوان کدر

بديدم احوال ديوي در سياهي

برآوردم بانگ كز ملت چه خواهي

برو راهت جداازملت ماست

توخود بيگانه اي تو بي صفايي

خدارا تو دكان كردي ريايي

توخود مظهر شيطان اما انسان نمايي

پليدي زشتي نماد ین پیکر ظهاک هایی

به ظاهر روشنی در پس سیاهی      

 من آن رستمبدم  دستان شدم حال 

 جدا كردم سرت را زآن تن خار-------

ابر مرد سنگر مقاومت و پايداري، اسوه آزادي و عدالتخواهي، رهرو راستين دموكراسي زبان گوياي آلام ملت كسي كه جانش را در راه مبارزه با استبداد به خطر انداخت و با افشا گري هاي خود كمر آنان را به واقع شكست و چهره واقعي كه در پس پرده بود را نمايان كرد. راهش پر رهرو ، نامش مزين به نام فرزند راستين ملت باد . درود بر شرف اكبر گنجي

 منم كه ديده به ديدار دوست كردم باز

چه شكر گويمت اي كار ساز بنده نواز

نيازمند بلا گو رخ از عنبار مشوي

كه كيمياي مراد است خاك كوي نياز

به يك دو قطزه كه ايثاركردي اي ديده

بسا كه بر رخ دولت كني كرشمه ناز

طهارت ارنه به خون جگر كند عاشق

به قول مفتي عشقش درست نيست نماز

غرض كرشمه حسن است ورنه حاجت نيست

جمال دولت محمود را به زلف اياز

زمشكلات طريقت عنان متاب اي دل

كه مرد راه نينديشد از نشيب وفراز

 در اين مقام مجازي بجز پياله مگير

من از نسيم سخن چين چه طرف بر بندم   

چو سرو راست در اين باغ نيست محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غير مستغني است

من آن نيم كه از اين عشقبازي آيم باز

چه گويمت كه زسوز درون چه مي بينم

ز اشك پرس حكايت كه من نيم غماز

غزل سراي ناهيد صرفه اي نبرد

در آن مقام كه حافظ بر آورد آواز

-------------------------------------------------------------------------- 

         آه اي ديار دوست اي سرزمين كودكي من خورشيد سرد مغرب بر من حرام باد.

          دست بردار از این هیکل غم

که ز ویرانی خویش است آباد

دست بردار که تاریکم و سرد

چون فرو مرده چراغ از دم باد

دست بردار ز تو در عجبم

به در بسته چه می کوبی سر

نیست می دانی در خانه کسی

سر فرو می کوبی باز به در

زنده این گونه به غم

خفته ام در تابوت .

حرف ها دارم در دل

می گزم لب به سکوت

دست بردار که گر خاموشم

با لبم هر نفسی فریاد است

به نظر هر شب و روزم سالی است

گرچه خود عمر به چشمم باد است

قطعه شعری از شادروان احمد شاملو شاعر نو پرداز معاصر

اندیشمندی فرزانه و مبارزی جسور به نام رانده از کتاب هوای

تازه وی بمناسبت یادی از این مرد بزرگ و به راستی حافظ

دوران ما روانش شاد راهش رهرو تمام شعرای نو سرای وطن

همدم تنهایی من قلم و دفتر کتاب پاکت سیگارو اتاق آوای خوش و دلنشین

استاد شجریان چهه چهه زیبای پرندء خوش صدایم طرقه و یاد دوستان از

دست رفته . می گذره زندگی و عمر هم داره میره چه سود

 ای اهورامزدا من تو را شناختم

آه ای ایران ای سرزمین مادریمان امروز در زیر رواق چکمه های تاج به

سران مار به دوش به ظلت افتاده ای امروز فرهنگ کهن آریایی خویش را

فراموش کرده ای امروز نام زیبای تو با فرهنگ کهنه و بربریت توامان است

امروز دختران و پسران رشید تو با اکراه و انزجار بر روی تو قدم بر می دارند

امروز تاریخ پر عظمت تو با پیشینه ای درخشان رو به زوال گذاشته امروز

نا امیران کلک زاده نامت را در زیر پایشان لگد مال می کنند امروز کودکان

آینده ساز تو با شکم ...؟؟ گرسنه ..؟؟ سربه بالین می نهند ...........؟؟؟؟؟

تقدیم به تمام کسانی که از کوچکترین حق طبیعی و انسانی خود که همانا حق سیر کردن

شکم و نان خوردن هست محروم هستند در جامعه ای که ثروتهای طبیعی و خدادادی ملت

آن سر به فلک می کشد سر بر بالین گرسنه رفتن حتی یک نفر در آن مملکت بالاترین کفر

و توهین به خداوند و دین آن ملت است و این باعث بسی بدبختی و افسوس است مملکتی با

دریایی از ثروت و ملتی با چهل میلیون نفر زیر خط فقر یک کمدی تراژدی واقعی به واقع

باید هم خندید و هم گریست .

 غم نان خیابان خیابان مرگ عفت مرگ اذت نفس مرگ حیا سقوط آبرو ...؟؟؟؟

درود بر همه ایرانیان با شرف

که دستی را از نیاز تهی می کنند  

                                    آتشفشانی  در درونم بپاست

زمین می لرزد در دلم و شدیدا می لرزد

                       گدازه های سوزانی از اندوه به حرکت در آمدند

                       و از دو چشمانم فوران کردنند

این آتشفشان به ظاهر در صورتم سرد و خاموش است

از درون چه می دانی که آتشی بپاست

                                  می تراود این گدازه های غم از دو چشمانم

                                  ولی اشکها را می بینید شما

             این اشک نیست این گدازه های سوزان دل است

             و هرزگاهی فوران می کند از غمی نو

ای اهورامزدا من تو را شناختم  

     چه می دانی که تنهایم

     تو می دانی که من آهم

                            نسیم سرد پائیزم

                            هوای ابری دردم

درخت عور در بندم

همان دلتنگ شبگردم

                          چه می دانی که تنهایم

                          من آن افسانه شبهای تب آلود پر دردم

                          من آن درویش یا هوگوی شبگردم

       پائیز پادشاه فصلها رنگ رنگ هزار رنگ

       از راه رسید فصل نسیم سرد دل انگیز عشاق