قفسي ساخته اند

             ميله اش از جنس دين 

            قفل آن استبداد... و

           آن قفس پر از  آزادي است

            قناريها دربند اويند

           ودرآن پيله بافته ازآهن سرد

           رؤياي رهايي را در سرمي پرورانند

          اينك اي مزدا بسوي آن قفس تنگ

           نظري بنما

          ودر ظلمت شبش

                           انفجاري از نور

*         *

  شايد روزي همه چشمان خفته را   

 با خورشيد پيوند زند   

وشايد هم روزي پيوند خورد 

  باخلائي بي انتها و

       بي سرزمين تراز باد *

چند سالی است که نظاره گر اتفاقات و دردهایی هستم که گریبان جامعه من را گرفته است.اما کاری برای التیام  دردها از دستم بر نمی آمد .خواستم آنهارا از طریق نشریات داخلی مطرح سازم اما سانسور مطبوعاتی اجازه نداد. دستم نیز به رادیو وتلویزیون و رسانه ها نمی رسید ،لذابه نوشتن براي خودم در دفتري كاهي روي آوردم ، اما باز صدايم به جايي نمي رسيد و اين برايم عقده اي شد وتحملش برايم سنگين تا اينكه توسط دوستي نويسنده راه وبلاگ نوبسي را آموختم ، دلم آرام گرفت وحالا هر چه دلم مي خواهد مينويسم.

عقده هاي درونم كه از روزنه هاي شعر سر برون آورده در دسترس همگان قرار ميدهم تا تسكين بيشتري بيابم. واينك مينويسم ومينويسم تا در جهان پهناور اينترنت با همدردانم آشنا شوم واز اين آشنايي لذت ببرم.تا وقتي ديگر خدا نگهدار.

بزرگمهر آزادي